Υπ. Καθηγήτρια: Δ. Μαυρίδου
Στους χώρους της Casa Bianca, του Λευκού Πύργου και του Πρώην Αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης ξεναγήθηκε ομάδα μαθητών της β΄ γυμνασίου του σχολείου μας, η οποία συμμετέχει σε εργασία σχετική με θέματα πολιτιστικής κληρονομιάς και τοπικής ιστορίας.
Οι μαθητές, τους οποίους συνόδευσαν οι καθηγητές τους και κ. Ι Μανέ και κ. Δ. Μαυρίδου, είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν από κοντά τα σπουδαία εκθέματα, με τη βοήθεια του εξειδικευμένου προσωπικού και να αποκομίσουν χρήσιμες πληροφορίες για την ιστορία της πόλης μας.
Η Casa Bianca κτίστηκε το 1912 σε σχέδια του ιταλού αρχιτέκτονα Pierro Arrigoni στην κοσμοπολίτικη “συνοικία των Εξοχών” της πόλης, για την οικογένεια του ιταλοεβραίου βιομηχάνου Ντίνο Ιωσήφ Φερνάντεζ-Ντίαζ.
Αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα του αρχιτεκτονικού ρεύματος του εκλεκτικισμού, όμως ενσωματώνει επιπλέον στοιχεία μπαρόκ, Αναγέννησης και Art Nouveau, ακολουθώντας τα αρχιτεκτονικά ρεύματα της εποχής στην Κεντρική Ευρώπη.
Στους εκθεσιακούς χώρους της έπαυλης, η οποία από το2013 στεγάζει τη Δημοτική Πινακοθήκη της Θεσσαλονίκης και λειτουργεί σαν κέντρο πολιτισμού οι μαθητές ξεναγήθηκαν στην έκθεση «Νικόλαος Γύζης: O μεγάλος ζωγράφος», ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της περίφημης Σχολής του Μονάχου με έργα της πολυσυζητημένης δωρεάς της οικογένειας Γύζη προς τη Δημοτική Πινακοθήκη Θεσσαλονίκης. Η έκθεση πλουτίζεται με αντιπροσωπευτικά έργα της εξελικτικής πορείας του κορυφαίου δημιουργού από τις συλλογές της Εθνικής Πινακοθήκης, Εθνικής Τράπεζας, Πινακοθήκης Ε. Αβέρωφ, Πανελληνίου Ιερού Ιδρύματος Ευαγγελιστρίας Τήνου, Τράπεζας της Ελλάδος, Μεγάρου Μουσικής Αθηνών και πολλών άλλων ιδιωτικών συλλογών.
Οι μαθητές περιηγήθηκαν στην έκθεση που παρουσιάζονται σημαντικές ελαιογραφίες και σπάνια ελαιογραφικά σχέδια, γλυπτά και αφίσες του κορυφαίου Έλληνα ζωγράφου του 19ου αιώνα. Οι ενότητές της περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, πορτρέτα και σκηνές από την οικογένεια του ζωγράφου, θρησκευτικά, ηθογραφικά και αλληγορικά θέματα, τοπία και νεκρές φύσεις.
Στους χώρους της έπαυλης φιλοξενείται επίσης ομαδική έκθεση φωτογραφίας με τίτλο `Home`, που διοργανώνει ο Δήμος Θεσσαλονίκης σε συνεργασία με το Φωτογραφικό Κέντρο Θεσσαλονίκης. Η έκθεση περιλαμβάνει τις τελικές επιλογές που προέκυψαν από ένα εργαστήριο που πραγματοποιήθηκε στο χωριό Λαύκος του νότιου Πηλίου, το 2013, καθώς και νέες εργασίες με την επιμέλεια του Δανού φωτογράφου, Jacob Aue Sobol και της σκηνοθέτριας, Sun Hee Engelstoft.
Η ομάδα των μαθητών ξεναγήθηκε επίσης και στους χώρους του Λευκού Πύργου ο οποίος στεγάζει μια μόνιμη έκθεση αφιερωμένη στην ιστορία, την τέχνη της Θεσσαλονίκης και τους κατοίκους της. Μέσα από το εποπτικό υλικό που φιλοξενείται εκεί, ενημερώθηκαν για την ιστορία της Θεσσαλονίκης από την Πρώιμη Βυζαντινή Περίοδο (300 μ.Χ.), έως την άλωσή της από τους Οθωμανούς Τούρκους (1430 μ.Χ.).
Το επιβλητικό μνημείο δεσπόζει στην παραλία και θεωρείται το σήμα κατατεθέν της Θεσσαλονίκης. Κτίσθηκε επί Βενετοκρατίας, γύρω στο 1425, για να αντικαταστήσει έναν παλαιότερο βυζαντινό πύργο και ανακαινίσθηκε επί Τουρκοκρατίας, στα τέλη του 15ου αιώνα. Αποτελούσε το νοτιοανατολικό πύργο της οχύρωσης της πόλης και σύμφωνα με περιγραφές περιηγητών, το θαλάσσιο τμήμα του, που κατεδαφίστηκε το 1867, είχε τρεις πύργους, από τους οποίους ο ανατολικός ήταν ο Λευκός Πύργος. Μέχρι τον 20ο αιώνα περιβαλλόταν από χαμηλό οκταγωνικό περίβολο, τμήμα του οποίου ήρθε στο φως, πρόσφατα. Στην μακρά ιστορία του έχει αλλάξει πολλές φορές ονόματα και χρήσεις.
Οι μαθητές περιηγήθηκαν επίσης και στους χώρους του Πρώην Αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης (Γενί Τζαμί) Ήταν το τζαμί των εξισλαμισθέντων Εβραίων της πόλης των Deunmes (Ντονμέδων) που κατοικούσαν στην περιοχή της Αγίας Τριάδας. Κτίσθηκε σε σχέδια του αρχιτέκτονα Vitaliano Poselli και ήταν το τελευταίο τζαμί που ιδρύθηκε στη Θεσσαλονίκη και το μοναδικό της συνοικίας Χαμηδιέ.
Το ακίνητο συνδυάζει τη μουσουλμανική παράδοση με στοιχεία αναγέννησης, μπαρόκ και επιρροές βυζαντινές, ισλαμικές και νεοκλασικές, καθώς και τα εκλεκτικιστικά στοιχεία που χρησιμοποίησε ο αρχιτέκτονας και σε πολλά άλλα κτίριά του, που σώζονται στην πόλη Από το 1925 έως το 1986 χρησιμοποιήθηκε σαν το Αρχαιολογικό Μουσείο της πόλης και σήμερα είναι εκθεσιακός χώρος του Δήμου Θεσσαλονίκης. Στο προαύλιό του φυλάσσεται πλούσια συλλογή μαρμάρινων γλυπτών της Ρωμαϊκής εποχής και των πρωτοχριστιανικών χρόνων (σαρκοφάγοι, επιτύμβια, ανάγλυφα κλπ.) από ολόκληρη τη Θεσσαλονίκη.