Ιερός Ναός Αγίας Αικατερίνης

Ο ναός βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα της Άνω Πόλης, κοντά στα βυζαντινά τείχη και αποτελεί δείγμα της "Μακεδονικής Σχολής", χτισμένος γύρω στα τέλη του 13ου αι. Είναι σύνθετος τετρακιόνιος, σταυροειδής, εγγεγραμμένος με πέντε τρούλους και κλειστή περιμετρική στοά. Ο κεντρικός τρούλος, εγγεγραμμένος σε τετράγωνο σταυρό, στηρίζεται σε τέσσερις καμάρες και γύρω από τη βάση του τρούλου υπάρχει ένα πιο χαμηλό κλίτος, αναπτυσσόμενο σε τρεις πλευρές (βορράς, νότος, δύση) στις τέσσερις γωνίες του οποίου ανυψώνονται ισάριθμοι τρούλοι, πιο χαμηλοί όμως από τον κεντρικό.

Ο ναός είναι γνωστός για τις τοιχοποιίες του, όπου δεσπόζουν κόγχες, κίονες και τα αψιδώματα και γενικότερα κυριαρχεί το παιχνίδι των όγκων με κεραμοπλαστικά κοσμήματα. Επίσης, ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι τοιχογραφίες, που παριστάνουν μορφές αγίων, σκηνές από το Ευαγγέλιο, τα θαύματα του Χριστού, χαρακτηριστικές της μνημειακής τεχνοτροπίας του τέλους του 13ου αι., όπου η Θεσσαλονίκη αποτελούσε το κέντρο της βυζαντινής αγιογραφίας, απόρροια των σχέσεών της με το Άγιο Όρος.

Κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας ο ναός μετατράπηκε σε τζαμί "Γιακούπ-πασά τζαμί" και οι τοιχογραφίες είχαν σοβατιστεί από τους τούρκους. Ο ναός μετά την απελευθέρωση της πόλης το 1912 αφιερώθηκε στην Αγία Αικατερίνη.